Pierwszą rzeczą, jaką o Asgardzie powiedzieć należy, jest fakt, iż seria ta nie pojawia się w mandze i stąd wynika niejaka niespójność między nią a pozostałymi częściami anime.
    Akcja rozgrywa się na dalekiej północy, w krainie zwanej Asgardem, nad którą władzę sprawuje księżniczka Hilda Polaris, będąca zarazem kapłanką potężnego Odyna. Głównym jej zadaniem jest modlenie się do Odyna, by ten sprawiał żeby lód skuwający jej krainę nie topniał, czego dalszym skutkiem ma być to, że reszta świata może sobie żyć w cieple i słońcu. Zaś lud asgardzki poświęca się właśnie dla dobra tej reszty i żyje w chłodzie i ze słońcem ledwie wznoszącym się ponad horyzont.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby ktoś nie umyślił sobie, aby się dobroduszną księżniczką posłużyć. I tak oto na paluszku Hildy pojawił się złoty pierścień, który to zupełnie wywrócił do góry nogami osobowość kapłanki. Miast być pokorną, wierną Odynowi i skłonną do poświęceń, nagle stała się kobietą wikingiem, wojowniczką, która chce władzy i doprowadzenia swego ludu do słonecznych krain i to dosłownie po trupach. A konkretniej po jednym, ale za to bardzo szczególnym. Bowiem gdy lody Asgardu poczęły topnieć najpierw w krainie pojawił się Hyoga w roli szpiega, a niedługo później sama Atena. Bogini chciała wyperswadować kapłance jej zachowanie, szybko jednak okazało się, że słowem wiele tu nie zwojuje. I tu dochodzimy do jednej z tych rzeczy, które cechują każdą serię „Saint Seiya” – mianowicie do walki z czasem w imię Ateny. Bowiem to nasza bogini słusznej wojny podjęła się osobiście próby powstrzymania topnienia lodu, ale jej Cosmo, choć potężne, to na długo nie starczy. I tak oto nasi dzielni rycerze z brązu muszą pokonać siedmiu Świętych Wojowników Asgardu, którzy staną na ich drodze, prowadzącej do zamku Hildy, następnie zniszczyć przeklęty pierścień, a to wszystko nim Atena utraci wszystkie siły.

    Bohaterowie z pewnością posiadają w tej serii jakąś głębię. Dane jest nam wejrzeć nieco w przeszłość praktycznie każdego z nich i zwykle jest to przeszłość mniej lub bardziej traumatyczna. Do tego stanowią oni naprawdę okazały przekrój typów od wychowanego przez wilki Fenrira, poprzez asgardzkiego Robin Hooda Thora, do przedstawicieli lokalnej szlachty.

    Osoby znające mangę mogą zauważyć w tej serii sporo zapożyczeń, takich jak na przykład sposób w jaki Zygfryd próbował się obronić przed atakiem Sorrento (w mandze do tego sposobu uciekł się Aldebaran) czy też sprawa podwójnej zbroi Zeta (dwóch rycerzy czarnego Smoka w mandze).
    Same odcinki ogląda się moim zdaniem z niemniejszą przyjemnością niż pierwszą serię. Wizualnie poprawie uległ design zbroi naszej walecznej piątki – w zapomnienie między innymi odeszły hełmy. Walki są dynamiczne – poza momentami, gdy bohaterowie wygłaszają swoje niemalże tradycyjne monologi. No i oczywiście jest coś, czego zabraknąć by nie mogło. Schody. Cała masa oblodzonych schodów. Na deser jeszcze całkiem przyjemna ścieżka dźwiękowa i oto mamy nieco ponad dwadzieścia odcinków do obejrzenia.

Arshenik